In aanloop naar het SKS kampioenschap 2026 nemen we fans, donateurs en sponsoren mee in het reilen en zeilen van de Sneker Pan.
Inmiddels zitten het Hemelvaartweekend Lemmer Ahoy en de Sprintwedstrijden van het laatste weekend in mei erop. Twee serie wedstrijden, waarbij de Sneker Pan zich kon meten met andere skûtsjes. Hoe hebben bemanningsleden deze wedstrijden en alles erom heen ervaren?
Vervoer van schip en bemanning
Iedere wedstrijd weer moet de Sneker Pan naar en van de wedstrijdlocatie worden gebracht. Een klus die schipper Jappie en zoon Douwe (15 jaar) op zich nemen. “Toen we het skûtsje van Sneek naar Lemmer brachten, heb ik eerst vrij van school gevraagd”, vertelt roefmanager Douwe. Het mocht: het leek de directeur een mooi vooruitzicht. “Hij is fan van de Sneker Pan”, weet Douwe. Hij vervolgt: “Eerst hebben we in Sneek de mast naar beneden gedaan en vervolgens waren we ongeveer drie uur onderweg van Sneek naar Lemmer. In Lemmer zijn we door de sluis gevaren.” De samenwerking tussen vader en zoon verloopt gladjes. “We kunnen goed het schip neerleggen en de touwen vastleggen”, aldus Douwe. Bij de Sprintwedstrijden op Ealahuzen kreeg hij nog een extra klus op zijn bordje. “Daar bracht ik de bemanning met de bijboot van de zeilschool aan de wal naar het skûtsje en weer terug.”
Wisselende omstandigheden
Zoals altijd speelde het weer een belangrijke rol. “Tijdens Lemmer Ahoy hadden we te maken met wisselende omstandigheden”, vertelt fokkenist Wieger. “We hebben mooi weer en buiïg weer met windkracht drie, vier en vijf meegemaakt. De hele tijd moesten we schakelen. We hebben veel geschoven met de trim en dat ging wel knap. Het loopt weer lekker met harde wind; het is fijn om te zien dat we daar stappen hebben gezet.
Bij de zes starts van Sprintwedstrijden hadden we te maken met licht weer. Het starten was wat wisselvallig: een valse start, geen goede start en wel een goede start. De wind was onstabiel, dan merk je dat je nog wat te doen hebt: hoe krijgen we het schip aan de gang? Als je in zo’n korte wedstrijd een verkeerde start hebt, is het daarna lastig andere skûtsjes in te halen. Eigenlijk presteerde alleen Grou hier stabiel. Alle andere skûtsjes hadden uitschieters naar boven en beneden.”
Teamsport
Skûtsjesilen is een teamsport. “Met zijn allen bouw je toe naar je doel”, vertelt eerste voorhouder Niek. “Ik merk dat de samenwerking tussen mij en Wieger sterker is geworden vergeleken met vorig jaar. Al kunnen we daar natuurlijk nog verder in groeien.” De samenwerking met de achter hem zittende tweede voorhouder en nieuwkomer Ron bevalt Niek goed.
Ook Douwe gelooft in samen zorgen voor resultaten. “In de roef zorg ik voor het binnenhalen of laten vieren van de schoten. Maar als Heit of Sjoerd mij vraagt om voorop tegen de giek aan te drukken of een boompje in de fok te doen, dan doe ik dat. Na de wedstrijd gaan we samen opruimen en maken we met zijn allen de roef weer mooi schoon.”
Na het zeilen is er altijd ruimte om samen naar de wal te gaan of samen uit eten te gaan. Niek: “Dat hebben we ook gedaan, maar..Dat mag niet ten koste gaan van het zeilen.” Lachend: “met maten en met mate.”
Extra beleving
Een overwinning aan het begin van het seizoen moet je in perspectief zien. Maar het eerste plekje op Lemmer Ahoy zorgde uiteraard voor extra beleving. Wieger: “Als je eerste bent geworden, wil je maar al te graag je prijs in de feesttent ophalen. In de tent, kregen we van menigeen een klap op de schouder.” Niek kreeg het zelfs even te kwaad toen Jappie op het podium stond. Verklarend: “Daar waren we ook aan toe na de domper van vorig jaar. We weten wat er in het schip zit en steken er een hoop moeite en tijd in.” Douwe heeft zo zijn eigen beleving: “De eerste prijs was een wisselbeker. Maar die kregen we niet mee. Wel een fles sterke drank, maar ja: dat mag ik niet hebben.”
Randgebeuren
De manen hebben genoten van het randgebeuren om het zeilen heen. Wieger: “Voor mij is Lemmer Ahoy het leukste evenement in het jaarlijkse gebeuren. Daar tref ik allemaal bekenden. Ik vind de combinatie van IFKS en SKS leuk: dan is er een ander publiek en een andere dynamiek.” Niek vult aan: “De visbakkerij naderhand is een traditie. Op Ealahuzen kregen we kibbeling, gebakken in een grote pan met veel vet erin. Die was een beetje droog, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook was er een grote speciekom vol met ijsblokjes, bier en fris. Leuk om dan iedereen uit de SKS weer even in de ogen te zien. Na de prijsuitreiking liep het eiland weer snel leeg en heeft Douwe ons weer overgezet.”
Tekst: Riemie van Dijk